Hep acı nedir diye sorarız.
Sorarız da bir türlü bulamayız bu sorunun cevabını.
Babasını kaybetmiş küçük bir çocuk mu yoksa evladını toprağa gömmüş anne mi
Diyerek soruya cevap vermeye çalışırız.Bir süre sonra unutur geçeriz
Hep ölüm nedir diye sorarız.
Sorduğumuzda ise hala bu sorunun cevabını vermeye hazır olmadığımızı görür
Hafif esen rüzgarın içimize işlemesi gibi titrer ve yine unuturuz soruyu.
Halbuki ne ölümler vardır sorunun cevabını beklerken.
Hep umut nedir diye sorarız.
Ümit nedir diye sorarız gönüle istek düştükçe.
Umutu oluşturan ben diyemeyiz hiçbir zaman.
Umudun ben olduğunu düşünemeyiz her şeyi düşünürken.
Hep ilkbahar nedir diye sorarız.
Güller tomurcuk verdiğinde merakla ve ısrarla bekleriz bu cevabı.
Bakarız ki ilkbahar kiminin bahçesinde açan gül iken kimisinin kıyafetsizlikten ıslandığı o ağan yağmurlardır.
Yine de cevap veremeyiz işte.Benim ilkbaharım derken senin ikbaharını bilemeyiz yahut
Cevabını bildiğimiz soru iken susar ve tekrar susarız.
Hep ben nedir diye sorarız.
Bu soruya öyle cevaplar kurabiliriz ki çok cevaplı olmasından da yine cevaplayamayız bu soruyu.
Unuttuk mu ? İnsaoğluyuz biz.
Her zaman ben iken ben olmayı bilemeyiz biz.
Susar susar etrafı sükunete davet ederiz.
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Osman EMER) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
