Kendi örgü düşüncelerinde pürçekleşmiş vasıfsız cümlelerini, sempatik ve içi dolu olduğunu varsayan bir kişiye denk geldiyseniz o düğüme bir ilmek de siz olmadan kaçın…
Yaygın bu ahvale sahip insanların mütemadiyen etrafınızda keçeleşmiş kendi durumlarından bi habermiş gibi göründüğü zamanımızda, toplumdan soyutlanmanın tahammül portföyünüzü sade bırakmak için elverişli bir hal aldığını çok rahat bir şekilde söyleyebilirim.
Bu arada hal hatır sormadan, selam vermeden konunun bendeki tezahürünü ve ciddiyetini yüksek kılmak adına böyle bir girişi uygun gördüm.
Sizler de ne olur mazur görün.
Evet bu eğretiliğin getirdiği olumsuzluklara katlanmak, içindeki sus düğmesine daimi olarak basılı tutmak ve ilk fırsatta kaçmak gibi zor bir ödevimiz var.
Bu durum aynı bir sinek ilacı arabasının arkasında katlanma refleksi temin etmeye uğraşırken; soluduğun havayı teneffüs etmenin ne denli zorlu olduğuna benziyor.
Haliyle kaçış rampaları aramak gibi yeni bir rutinimiz ortaya çıkıyor ve bir bakıyoruz ki; yapay zeka ile muhabbet çok keyifliymiş diyoruz.
Tabii ki hal böyle olunca insan düşünmeden edemiyor !
Acaba tüm aynalar mı yalancı ve yabancı.
Ya da tüm gören gözlere perde inip körleşti mi…
Zihin hangi sis sağanağı içinde düşünme refleksini kaybetti…
Etraf dediğimiz, kaygısını güttüğümüz ve kendimize çeki düzen verdiğimiz o çoğul yapı hangi sessizliğe gömüldü…
Sözü dinlenen kamil insanlar telaffuz sıkıntısına mı girdi yoksa lal mı oldu…
Bu samimiyetten çok ama çok uzak sosyal ortamın kral davranışı üç maymunu oynamak mı oldu…
Kimse ey azizim yeter bunalttın bizi diyecek kadar samimiyet ortaya koymada cesur değil mi…
Uzatmak istiyorum ama ruh halinizi ezip geçecek bir silindir de ben olmak istemiyorum.
Ezcümle ben ben ben ben ben diyenden uzak durun…
Yalnızlık belki de doğru seçenek !
Ahmet KİRAZ
