Hep kaygılar,korkular,
Geliyor bir dalgalanmalar,
Bir fırtına gibi,dalgalar ,
Oldu bunlar göz yaşları.
Gelip geçiyorlar içimden,
Herkes geliyor peşimden.
Hep acı içinde,
Savrulurum her bir köşede:
Beynimdeki tümör gibi,
Hep hayali insanlar;
Dualar kabul edilmiyormuş gibi;
Her bir uğursuz laflar.
Arta kalan bir geçmiş,sunuyor bana;
En kötü günlerimi;
Her yer oluyor bana bir dolduruş,
Kurtulamadığım bir rivayet gibi.
Onarılmamış bir kalp,
Eskide kalma raflar,
Rafların içinde kitaplar,
Kitapların içinde anılar.
Baskılar birleşince,
Olmuş her kasılma,titreme .
Ağırlar her seferinde;
İçten içe kendini kemirmeye.
Belli sarsıntılar oluyor benliğimde
Hep umut ederim içimde .
Hep bir ışık aradım kendimde,
Dolmuş olsa bile düşünceler beynimde.
Belki bir kapı uzatırdı bana,
Binlerce olanı kapatsa da.
Yaşamda ki mutluluklarla;
Uzanıcağım hayatımda ki her zorluğa!
Yeni oluşmuş karakterimi,
Her değişen özelliğimi…
Yansıttığımda kendimi,
Beklenmeyen gündüzler gelecekti;
Bir yelkenin rüzgarla,
Yeni rotalara açılması gibi…
Kendimi her seferinde keşfetmenin heyecanıyla;
Umutlar ,fışkırarak gökkuşağını oluşturacaktı sanki.
Rabia DİBİC
