hüzün kaplıyor içimi her sonbahar düştüğünde
oysa en sevdiğim mevsimdir sonbahar
kendimi kendim gibi hissettiğim tek zaman
hayatın anlamını kavradığım
oturup kahvemi içerken, yağmurun cama yaptığı tıkırtılar
hiçbir zaman kendimi iyi hissedemem,
sonbaharın ruhu olmasa; anlamsızlaşır her şey
ama bu sonbaharda vardı bir farklılık
anlayamadım ki, ne farkı vardı acaba diğerlerinden?
kaç sonbahar geçti ama hiçbiri bu kadar acıtmamıştı
hiçbiri bu kadar derinden,
bu kadar içten bir acıyla
yapamamışlardı hiçbiri sarsamamıştı hiçbiri neden şimdi?
sensiz geçen ilk sonbahar değildi ki bu
ilk yasım değil, ilk gözyaşım değil
neden bunca yıldan sonra tekrar,
bir bebek kadar savunmasız,
bir idam mahkumu kadar umutsuzdum?
unutmamış mıydım?
gömmemiş miydim seninle birlikte kalbimi?
sen girerken kara toprağa,
üç mevsimimi de almıştın yanına
geriye bir tek sonbaharı,
bana benzeyen tek mevsimi bırakmıştın
bunca yıldan sonra tazelenen bu acı da neyin nesi?
yoksa sonbaharı da mı çok gördün bana?
onu almaya mı geldin?
al sevgilim, hiç gocunmam
ben, sadece seni koymadım kara toprağa
seninle beraber tüm benliğimi, ruhumu
sana ait her şeyimi..
senden bir sonbaharı gizlemem
al sevgilim, sonbaharım da senin olsun..
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Merve Başardı) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
