Uykumu b/öldüren
Boşluğum d/üşüyor
D/okunduğum gün yüzü nefessiz yokluk artık
Geceleri d/inlediğim hep sen
Mevsimleri pencereme küstüren
Sanırım bu son s/olgunluğum
Cümlelerim uzamadan kuruyor
Dilimde sonsuz biten sadece sen
Sensizliğin son raddesinde s/üzgün
Şehir, ben ve hatıralar
Bir haber çığrıştır gittiğin yerden
Hakikat ağır yüreğime
Söyle bu vuslatın kapısı nereye açılır…
