Gramafonda bizim şarkımız çalıyor
Bizim çocuklarımız ip atlıyor
Yaşanamayan şeyler parkında
Hayallerimizi yıkıyor bir yaz yağmuru
Kirleniyoruz
Camlara vuruyor, sesi
Bizim şarkımıza benziyor
Biz ki bu parkta tek başımıza izliyoruz çocuklarımızı
Üstümüzde eskimiş bir deri ceket; Güvenmek
Tanıdığımız insan kadar yırtığı var
Tanıdığımız insan kadar solmuş maviliği
Eskimiş
Ve tanıyamadığımız kadar geçmiş yılları
Bir ihtilal havası esiyor
Yaşanamayan şeyler parkında
Çocuklar bırakıyor oyunu
Cızırtılı bir radyo frekansından duyulan ses
Yaşanmamış anıların selamını söylüyor
Biz diyorum ya
Dön bir bak etrafına, biz ne kadarız
Sadece
Bir ovanın yalnızlığı kadar yalnızız
Biliyorum başka baharlara sesleniyor bizim şarkımız
Ve yine biliyorum
Yaşanamayan şeyler parkında biz
Zaten hiç yaşanmamış anılarız
..
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Kağan Oğuz) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
