Ölü Ruha Darbe…

Adamın ölü ruhu,  
Yaşaması için çiçeği suluyordu.
Yağmur yağıyor,  
Şehri ıslatıyordu.
Kararsızdı su damlacıkları,  
Korkuyordu ürkek bir çocuk gibi,  
Islatmaktan, yıkmaktan, dağıtmaktan.
Ve o ölü ruh,  
Artık yerdeki su birikintisine zıplamıyor,  
Sessizce yansımasını izliyordu.
Dağılmıştı çünkü,  
Islanmış, yıkılmış, dağılmış.

Yağmur artık korkmuyordu,  
Yağıyordu korkusuzca,  
Esiyordu rüzgâr hayasızca,  
Gürlüyordu gök parçalarcasına,  
Bir çiçek koptu fırtınada,  
Tekrar dirildi sonraki hayatında,  
Bir mezarlıkta.

Pınar Yener