Tüm kalabalık ve onca ses yokmuşcasına
Görünen, gözüme değen ne varsa durdurup seni izledim
Medet umarcasına tebessümlerin
Sahiplendiremediğini her halinden belli ettiğin düşüncelerin
Hepsinde soluk benzinde sakladığın yalnızlık vardı
Seni bilenler, tanıyanlar hatta sevdiğini söyleyenler kör müydü
Hissizlik sarhoşu muydu bilemedim
Seni tanımayan ben bile birkaç saate ezberlemiştim sanki seni
Fırtınan ne kadar gizemliydi ki herkes umursuzca senden tebessüm bekledi
Amalarını, keşkelerini ve umutlarını duymak isterdim
Farkına varıp da gözlerim seni gözlediğini görmesin
Aklın karışmasın yalancı sevincinde diye
Çokça uçurumlar bıraktım senle aramızda his duvarıyla
Bir gün bu mısralara rastlar mısın bilmem
Ben umursuz kalamadım herkes gibi
Oturdum her şeyi bir kenara beklemeye bırakıp
Yalnızlığında seni anlayan bir şiir bıraktım hüzün gecende
Umarım olur da okursan yalnızlığın o gün kurumuş ve umutların yeşermiş olur
Çünkü gülmek ki sende oldukça nadide
Ama oldukça güzel
Ömür uzatıyor, sevinç bırakıyor bedene
Unutmadan…
Eğer ki keşke gözlerime gözlerinle dokunarak o gün ben seni anladım deseydin diye gönül koyarsan da
Bir düş kuramayacak kadar uzaktım sana
Ama binlerce fakatım dahi olsaydı bil ki yıkardım
İşte o kadar uzaktım yakın olmak isterken sana…
Ahmet KİRAZ
