Gülnaz…

Çocukluğumun tren geçen evinde sen çilenin adı, içten içe ağlayan gözyaşıydın
Kınalı ellerinde gizlemeye çalıştığın hasret vardı
Herkesler bilir ama sen dillendirmezdin
Uykusuzdu gecelerin
Göğe doğru yükselen kavağın sokak lambasıyla oluşan gölgesi evinde ikinci bir soluk gibiydi
Korkardın her karanlık vakti fakat belli etmezdin
Her güneş doğuşunda uçurumun kenarında bir kaya üzerinde açmış yalnızlığını önemsemeyen çiçek sanki sendin
Göstermezdin gecenin iniltisini

Bir ekmeği paylaşacağın kimse olmadığından bir günde bitiremeyişin
Rengarenk minderlerinde kamufle ettiğin siyah beyaz hayatın
Ve usanmadan sana üzüntüden, kederden başka bir şey vermeyen vefasızı bekleyişin
Hepsinde bir seni anlatırdı
Sen sezer miydin bilinmez
Ama gözler sana imrenerek bakardı

Gülnaz vakurluğunu yalnızlığına teslim etmeyen kadın
Hayat senden yaşamayı öğrendi

Ahmet KİRAZ