Etiket arşivi: Mavroliva’nın Kaleminden… ”Ben… Sen…”

Hani günlerden bir gündü sen kendi köşende yorgun.. Ben gözlerimde umudun son kırıntıları, arsız sevinçlerle ordan oraya sürgün.. Son bir sebep arıyordun yaşama tutunmak için. Ben, son bir sevinç ekiyordum toprağa seni hayatta tutmak için. Sonra dönülmeyecek yollara girdin. Dönmeyecek … Okumaya devam et →