Etiket arşivi: Elif KARACA

Sanki bir düş hengamesi içindeyim. Bu ne kalabalıktır zihnimde canlanan. Bu ne yorgunluktur nefes nefese bir can. Kursağıma dizilmiş birkaç kelam, bir de gam. Yutkunurum, imtihanlar dizilmiş boğazıma. Düğüm düğüm çözülemem aklımda. Kôrdüğüm olur yaşarım, Yaşlanırım gözümün penceresinde. Bir perde … Okumaya devam et →

Bir ömrü heba edercesine bırakıyorum içimi. Kendi çölümde, kızgın kumlarımda yalın ayak düşe kalka yürümek gibi bu yüreğim. Bu yol nereye böyle.? Düştüysem kalkarım. Üstüm başım toz toprak, Silkelenirim… Varamayacağım yolu mevlam yön eder mi hiç. Durmak olur mu öyle. … Okumaya devam et →

Kaç cümle yığınını tıka basa doldurmalıyım ses tellerime. Konuşsam ağıt olur kalır. Sussam türkülere eşlik eder sessizlik sesim. Dokunsam içime ağlayacak bilirim. Yaşasam bu hengamede heba olacak nefesim. Soluk soluğa kalmışsa göğüs kafesim, Yutkunurum yorulduğum ne varsa, Yutkunurum, konuşacağım ne … Okumaya devam et →