Kendime mi geldim acaba?
Bilmem ki neresi burası?
Sanki bir araftayım.
sanki başka boyutta,
sanki başka taraftayım…
Burada mavi diye bir renk varmış.
Mavi bir gökyüzü,
mavi bir deniz…
Gökyüzünü kuşlar,
denizi balıklar,
beni ise yalnızlık sarmış.
Kuşlar kayboldu,
balıklar gitti,
yalnızlığım ise yere düştü, etrafa saçıldı.
Sonra gaipten bir ses duydum.
Sandım ki âlemin sırları bana açıldı.
Dedi ki:
“Mavi yitip gitti, soldu artık.
Onun mîâdı doldu artık.
Burda sadece acı var.
Keder var.
Hüzün var.
Âh var.
Geceyle bütünleşmiş,
bir siyah var.
Bir de
nereye dönersen dön,
yolları mutsuzluğa çıkan,
bir güzergâh var…”
Merve Türkdönmez
