Hayatın bitmeyen nafile telaşı ve bilindik monotonluğu neticesinde sessizliğe bürünen iç dünyamızda artık birer yalnızlık abidesiyiz.
İyice azalan mutluluk kaynaklarımız, daralan dünyamız ve üstümüze üstümüze gelen ezber bozan samimiyetsizlik naraları sessizliğimize derinlik katıyor.
Yorulduk…
Bu kadar da olamaz !
Vay be !
Hadi canım !
Dedikçe, şaşkınlıktan dilimiz tutuldukça daha da çok yorulduk.
Türümüzün inanılmaz yanar döner halleri, tutarsızlığı ve olağanüstü çıkarcılığı sonucu değişen dünyada nadide bir pul olduk.
Neyse yine lafı uzattım, fazlaca hayıflandım. Gençliğimin yalnızlığına verin.
Güneş yeni battı. Geç saate de kalmayız. Hadi yine saklambaç oynayalım.
Derinlerde yalnızlıklarımıza saklanmazsanız söz gönüllü ebede benim.
Sayıyorum…
Önüm, arkam, sağım solum saklanmayan ebe sobe…
….
Yüksek Temennim: Nadir yediğim Bakkal ekmeğini, enfes cinomu ve sık sık çaldığım olmamış elmaları paylaştığım hakiki dostluklarım.
Neredesiniz ? Artık meydana çıkın… Çıkın ki azalsın en tepeye tırmanmış yalnızlığım…
Söz bir değil birden fazla tur bindircem kontra pedal bisikletime…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Ahmet KİRAZ) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
