Sen uzakları yakın edip bana geliyorsun,
Ben dünyada iki kişi varmış zannediyorum.
Sen adımla sesleniyorsun,
Ben bütün kelimeleri unutuyorum.
Sen değdirince gözlerini gözlerime,
Ben senden başkasına kör oluyorum.
Sen tutunca ellerimi, zaman duruyor
İki kişi tek beden oluyoruz.
Sen fısıldayınca kelimeleri,
Ben sana şair oluyorum.
Ve sen gidince iki kişilik tek bedenden,
Ben tek kişi değil hep yarım kalıyorum…
İnci ŞİMŞEK
