Ateş Topu…

özlem kokan ellerin uyuşuk parmaklarını taşıdı yılllarca kunduz d/izler
kurum tutan boşluklarımız değerli oldu yaşadıkça
çarenin güneş olduğu sokaklarda dua kokuyordu bacalar
hiç kırılmayan kalbin duvarlarında oturuyordu ölümsüz kelebekler
patlamayan topun, rüzgarını kendi bulan uçurtmanın hevesiydi gökyüzü
güneş kadar aydınlıktı kir tutan umutlarda gazoz kapakları
bitmeyen kalemle sorunsuz yarınlar çizdirdirirdik mavi önlük, beyaz yakalı çoçuğa
gecekonan evlerin sarı duvarlarında rutebet sinerdi çoşkumuza…
mendili kaybolmuş gibi akıyor ceplerde artık zaman
aşağı mahallenin çocuğu gibi tüm selamlar
hüzün topluyor anılar, beklenti turunda şüpheli yarınlar
hevesler yarım yağan bulutlar kadar