Yüreğim ve ben,
Bıktık şu gösterişli kaleminden.
Çığlıklarımızı duymayan işitme engelliliğinden,
Kininden, öfkenden, gurur ve bencilliğinden…
Yüreğin ve sen,
Ne yana baksanız terkedilmiş hayaletler var.
Yarıda bırakılmış avuntular,
Umut kesikliği ve
Vazgeçişlerden peydahlayan acabalar…
Oysa zaman,
İpleri elinde bir kukla, bağımlı sana.
Kaldırsam perdeyi ve baksan aydınlığıma.
Kırsak kalemleri, bıraksak yazmayı
Sadece görsek, duysak, konuşsak
Dahil üstelik bunlara;
Bağırmak, çağırmak ve ağlamak.
Yüreğimle ben, yüreğinle sen
Arınsak kirlerimizden.
Oynatsan parmaklarını, alsan geriye zamanı
Başlasa herşey yeniden
En saf yerinden.
ZEYNEP SERAP BERKTAŞ
