Mutlu Düşler Sokağı…

Başkalaşıyor insan düşünce yokluğunun eline
Yaralar daha da acıyor düşüp kanatmadığın halde
Bakmak istesem göremem seni
Yankısı gelir göz kırpışlarının
Bir tek gece giyerdi karanlığını
Ve biz hep günışığıyla kuşanırdık
Taze demlenmiş aşk kokusunu alırdı arılar
Çiçek zannedip saçlarıma konarlardı
Yüreğime talip çoktu benim
Talip olduğum yoktu
Öylece gün sayıyordum
Mevsimler kendiliğinden geçiyor
Dünya zaten sormadan dönüyordu
Geldiğinde çark birden degişti
Yüzyıl atlamış gibi
Mevsimlerden bihaber
Dünya ne kadar zamandır dönüyordu
Sanki hiç bilmiyordum
Ben bu gezende yaşamıyor muydum Nereliydim
Kimdim ben
Hangi ruhun emanetçisiydim de ruhum zaman zaman daralıyordu
Kendime bile sığamıyordum
Hangi sevdanın bekçisiydim de nöbeti bir türlü devredemiyordum
Sizin oralıydım galiba
Hem de içinden
Hani şu köşede duran “Mutlu Düşler Sokağı” tabelası var ya
Ordan bakınca görünen evin ikinci katında oturuyorum
Gelsen görsen hemen tanırsın camın önünde duran menekşelerden

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Zehra BARIŞ) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.