Kendimi özledim, kendim olabilmeyi.
Nereye saklandığım hakkında hiçbir fikrim yok!
Bulunamaz kayıplar içindeyim.
Lüleli saçlarıyla bir kız dağın eteğinde,
Yemyeşil olan uçurtmasını rüzgâra salmayı
Ve sonra,
Rüzgârın ıslığında eteklerinin uçurtmaya özenmesini düşlüyor,
Özlüyor.
Kırmızı çizmesiyle karlara yenilmemeyi,
Çocukluk kahkahalarını,
Ağabeylerinin yüreğine korkular salmayı
“Dilim tutuldu konuşamıyorum” demeyi mesela
Sonra gelsin çikolatalar, şekerler, çikletler…
Dolapların içine saklanan haylaz kızken,
Valizin içinden çıkmalar sihirbaz edasıyla,
Dönebilmek isterdim yeniden çocukluğuma.
Ne çok özlemişim kendim olabilmeyi.
Bebe yakalı elbiselerimi, fırfırlı eteklerimi
Annem ne güzel de tarardı saçlarımı,
Hep bir kurdele olurdu başımda renk renk
Çocuk kalmayı sevmem de bu yüzden olmalı.
Annelerden iyi kim bilir doğurduklarını.
Sevdiklerimi uzağa fırlatmadım hiç
Vefasızlığın koynuna girip yatmadım.
Aldırmadım avuçlarıma dolan yaşlara
Aldanışlara.
Kendimi özledim, kendim olabilmeyi.
Başımı alıp gitmeyi istedim çoğu zaman
Uçsuz bucaksız maviliklerde yelkenli gibi
Savrulmak ve dayanmak fırtınalara
Ve yeniden dönmek en güvenilir limana.
Kendimi özledim özlemesine de
Bendekilerin özlemi daha bir tak etti canıma.
Rüyamda koştuğum bir balkon vardı,
Soluk soluğa
Uykudan uyanıp gelişini beklediğim bir adam.
Gabaros dedemiz vardı, ağabeylerim de anımsıyor olmalı
Cepleri küp şekerlerle doluydu,
Şekerler, tadını ceplerindeki tozdan alıyordu.
Elmalı, horozlu
Çeşit çeşit şekerler.
Şifanın gazozları.
Az kalsın unutuyordum kaymakçı amcayı
Şimdi O’da terk etmiş bizim oraları
Nerde kaldı eskilerin tadı?
El ele tutuşup okula gitmelerimizi özledim,
Daha bir yakındık sanki o vakitler.
Üçümüze aitti dünyamız,
Bir de oyunlarımız
Ben kaleci olurdum, ağabeyimler Metin, Tanju
Sandalye bacaklarına bağlı iplerimiz
Ev içi oyunumuzdu.
Nasıl özledim çocukluğumu.
Tuğba TURAN
