Açlıkta benim toklukta.
Varlıkta benim yoklukta.
Yerle gök arasında kalan hep benim.
Kimse de benim kimsesizlikte.
Yalnızlığın elleriyse gözlerim
Ayaklarıdır hep beni çekiştiren yüreğim.
Ömür girdabında tek hasmımdır kin benim.
Sevgi de benim aşkta.
Gülen de benim ağlayanda.
Akıtılan tüm inciler benden insanlık adına.
Her zerremde bilirim eksikliği,
Tamam olmadım hiç bir zaman nasılsa.
Tastamam bir dünyada var etmedi anam beni.
Açlıkta benim toklukta.
Varlıkta benim yoklukta.
Onca elem,
Onca kahır,
Ve onda hıçkırık ta işte benim adım.
Kalemimdeki gözyaşlarımdır bu satırlarım.
Mendil de benim, yaslanacağım omuzda…
Kimsizin kimsesiziyken,
İnsani duyguların dili benim.
Tuğba TURAN
