Bu akşam başım hafif dumanlı,
Dışarıda acı bir bilmece.
Alacakaranlık,
Zifiri sevda,
Ve karanfil kokusu giymiş gece.
Bağırıyor hasreti,
Yürekten çıkıyor sesi,
Sessizliğe bürünüyor sonra,
Çıkmayınca karşılık,
Oturup düşünüyor öylece.
Dersini alıyor çiseleyen yağmurdan.
Hem de sabahı beklemeden.
Yağmurla beslendi,
Uyuttu içindeki karanlığı.
Yamacına yanaştığı yüreğimden,
Müebbet sürüldü gece.
Hem de bu gece.
Sabahı beklemeden.
Tıklım tıklım yalnızlığı da,
Alıp koynuna,
Kayboldu güneşten öteye,
Esbaptan habersizce.
Sezai ORUK
