Dökülen yapraklarla
Kuytuda kalmış yalnızlık.
Unutulmuş bu resim ama,
Sanki bir yerlerden tanıdık.
Şimdi dön de bak aydınlığa
Uzak…
Kuytu ışığa uzak.
Kuytu zamana yakın.
Zaman tehlikeli,
Zaman acı…
Ben bıraktım ışıksız kuytuya
Köşeye sıkıştırarak uzunca zamanı.
Şimdi koydum ağzımdan henüz hiç çıkmamış sesleri…
Dilim sustu
Yalnız kulağım duydu…
Kalbim tanımamıştır da
Aklım tanımlamıştır.
Yine oralarda bir karmaşa bir cümbüş.
Kuytulardan ses yükselir.
İnler içimde, içim de inler…
İçim içine sığarda
Bir biz sığamayız dünyalara…
Bir de dünyalar sığar bize.
İçimiz büyük,
İçimiz sonsuz alem…
Ayşegül IŞIK
