Karanın en karası bir duman.
Her adımda bir tehlike…
Gözler gönülleri görmüyor,
Kulaklar hoş sözlere sağır.
Diller güzel cümleler kurmuyor…
Eller hep zararda…
Beyindeki doğru düşünceler firarda.
Ayaklar olduğu yerde sayıyor…
İnsan zamanın içinde en kötü zamana gidiyor.
Farkedemedi yok ettiği her şeyin kendisi olduğunu.
Kendi kendini yok ediyor.
Terkedemedi bencilliği,
Vefa denen şey neydi unuttu.
Onu yaşatacak merhametti,unuttu.
Yeni açmış çiçekleri kuruttu.
Özgürlük kavramını işine geldiği gibi kurdu.
Özgürlük; elinde meşale olan bir kadın…
Yakabilirsin, yıkabilirsin, dağıtabilir yok edebilirsini mi temsil ediyor sandın?
Üzgünüm insan her şeyi yanlış anladı.
Özgürlük değil de özgünlük…
Kendi düşüncen,kendi hareketlerin, kendi sözlerin.
Zira başka bi insana, ülkeye, cinse, varlığa özenerek özgür olunmaz.
Başkasına bağımlı olmamak özgünlük…
Ve özgünlüktür özgürlük.
Çağa uymamak özgürlük, çağdan ayrı olmak.
Ve hatta kimilerine göre delirmektir özgürlük…

Ayşegül IŞIK