Heyhat başladık yine karalamaya.. Bu kıyamet alametlerinden birimidir bilemem ama tek bildiğim şey varki şu hayatta kürkçü dükkanı gibi yine aynı yerdeyiz. Yazmama sebeb neydi kırılmam mı yada kendimi kaybetmem mi. Araftayım… Susuyorum, gülüyorum, düşünüyorum hertürlü eylemi yapıyorum işte. Sizce bunları sayarken ben ve sizde okurken inanarak mı okudunuz.?! Yüzünüzde berilen ilk ifade neydi.?! Şöyle devam edeyim ; gülüyorum ama içim ağlamaklı evet düşünüyorum ama düşüncelerim paramparça yapboz misali ve şimdi tek birşeyi belki merak ediyorsunuzdur ” kalbim ” kalp nasıl..!? Kalp mi sizlere ömür demek isterdim ama yaşıyor işte olması gerektiği gibi kırılsada, darbe yesede ruha acı çeke çeke eşlik edendir kalp. Ruh arafdayken bide üstüne kalbin ölümüş olması tamamen ölmek değilmidir. Haykırmak istiyorum bazen insanlardan uzak biryerde insanlardan yüksek biryerde sadece benliğimin olduğu biryerde bağırmak istiyorum. Ben buyum demek istiyorum benim kalbim yorgun demek istiyorum beni amacınız öldürmekse neden direk değilde işkence ede ede öldürüyorsunuz bu mubah mı demek istiyorum gökyüzüne bağırmak istiyorum ve derin bir nefes almak istiyorum , sadece derin bir nefes.. Ve susuyorum sevgiyi çıkar ilişkilerine çevirip sevgi nedir bilmeyenlere. Ve susuyorum sevgiyi ömürlük yerine bir hiç uğrun ölümlük yapıp kenara atanlara. Ve susuyorum gece benim adıma zaten herşeyi söylüyor. Heyhat ve kalbin derinliklerinden sonkez lisana gelen sessiz bir kelam ; Ey gecenin sahibi Sevginin gücünü bahşet… der ve Susar herşey…

Betül EKER