ıssızlık rıhtımında eksikleri sayan ince bir düşünce
içlerinde en tutarsızı ise
gri mahkumu körlük gibi
*unutulmak*
öyle ki kal yetimi gözlere
hevesten öte acabaları silkeleyerek
kar düşen avuçlar ışık tutuyor
tutsa da ne çare
karambole
rutin dışı her şey
çıkıştan çok acı kokuyor
tanıdığın ve tanındığın muhitte
*tanınmayansın*
yetmez gibi bir de kucağında bilmediğin tonlarca yarın
ve onca eksik içinde küçücük de olsa umuttan bozma bir ses
(daha çok hüzünveren)
bir mucize kör eder mi gerçekleri
ya ben ben değilsem…
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Ahmet KİRAZ) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
