Zaman yine akıyor sonsuzluğun tümseğinden
Şehrin ızgaralarına
Şimdi bu şehir ne kadar yetim değil mi arkadaş ?
Ne kadar sessiz…
Oysa biz üçüncü şahsa özel emir kipleriyle
Az mı bağırırdık bu sokaklarda
Arka odalarında gezinirdik hayatın
Bir elimizde uçurtmamız
Diğerinde kanayan bir mendil
Bir bulut geçerdi üstümüzden
Ağlardık.
Hiç okunmayan şiirlerimiz vardı
Hiç yayımlanmayan
Seninle kumlara yazardık şiirlerimizi
Dalgalar alıp sahiplerine götürsün diye
Maviye bağışlardık.
Ölülerimiz vardı arkadaş
Hatırla onları
İçimizdeki ölüler dışımızdakilerden kalabalıktı
Kaç cenaze kaldırdık seninle böyle
Duası bile okunmadan
Toprağı yüreğimize fırlattık
Kimin ne kadar büyük
Ve geniş olursa olsun
Bir balon kadardı bizim dünyamız
Her ‘ah’ çektiğimizde büyürdü
Her büyüdüğünde bir ‘ah’ daha yaklaşırdık
gürültülü sona
Ah arkadaş
ah!
Gece Üç sıfır Üç
Biz şimdi sabah kadar yakınız
Gürültülü sonsuzluğa…
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Kağan Oğuz) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
