Yol arkadaşlığı…
Kader birliği…
İsmine ne dersen de sonunda nezaket ve itibar görmüyorsan boş tanımlamadan öteye gidemez.
Nereden çıktı şimdi bu çoklu çıkmaz diyeceksiniz ?
Çıktı işte… Çıkartıyorlar diyelim…
Göstergeler hep aynı.
İnsan 100 yaşına da gelse hep çocukluğu ile büyüyor.
O yılları unutamıyor.
Çünkü çıkarcılığın, kötülüğün bile en safiyanesi o dönem.
Vefasızlığın göstergesi bu kadar göze batar değil.
Paylaşmak mecburiyet değil…
Velhasıl yanılgılar bu denli yoğun ve çok değil.
Çocukluk dedik ya oradan yürüyelim özlem ile…
Misale ihtiyaç var mı bilmem ama biz yine de verelim bir anlayan daha çıkar mı diye…
Kısa tutalım ki yanlış hesap gibi Bağdat’tan dönmeyelim uzun deyip okumamam demesinler diye…
Yıl 199. ‘lar…
Gecekondu bebesiydik.
Düzlüğümüz yoktu.
Misket oynardık, top oynardık, bisiklet sürerdik bayır aşağı.
Dizlerimizde, kollarımızda bu yüzden kızarmalar, morarmalar eksik olmazdı.
Gönül birliği olan yürekler için bunlar görülmezdi üften püften can yanmasından sayılmazdı ama…
Mesela;
”Murat ağacın tepesine benim attığım top yüzünden 3 yerinden kolunu kırdı. 2 ameliyat geçirdi. Ama gönül koymadı. Baş ucunda benim gözlerime bakarak ameliyattan uyandı.
Erdem bakkalın camını kırdı benim futbol topu için biriktirdiğim para camı ödedi. Ne oldu 1 yıl daha plastik topa hüviyet kazandırdık.
Mahalle maçında Arif çok gol yedi biz de onunla yedik. Dalga geçen aşağı mahalle bebesi Süleymanı haşat ettik.”
Öylesi doyurulmuşuz ki vefaya çocukken misaller bitmez…
Ya şimdi…
Hani yaş kemale erince olgunluk gelirdi tellenmiş bıyığa…
Telefon açmayan dostluklar mı dersin ?
Yüzüne gülüp arkandan iş çeviren en yakın arkadaşlar mı dersin ?
Dersin de dersin iş vefasızlık olunca…
Nasihate zülum vermeden hazır gönül garabete ve hüzne bulaşmışken sözü sükuta getirmek gerek sanki…
Şair demiş ya;
”Böylesi destanı almaz heceler. Meydan sazlarına, meydan verilsin”
O hesap;
”Böylesi dostlukları kabul etmez heceler. Meydan yiğitlerine, meydan verilsin”
