Kahveyi bilmem ama çayın hatırı çoktur vesselam. Şöyle oturup çay içemedik bir muhabbet eşliğinde, gözlerinin kıyısına dalıp ömrümün denizine açılırcasına.
Belki de birkaç kelam merhem olacaktı yüreğime, yüreğine. Yada konuşmayacaktık yine, susup öylece yudumlayacaktık çayımızdan. Ahh bilsen ki seninle susmayı ne konuşmalara değişmeyecegimi…
Sonra bir şarkı çalcaktı eski bir radyoda, bir kez daha dalacaktım derin gözlerine, bir kez daha sevecektim. Zaten bir bahaneye görsün doyamam ki sevmelere. Baktıkça nasıl özler, nasıl hasret dolar içi insanın, özlüyorum işte.
Dilime gelmese de anla ki seviyorum.

Ve azizim bir yudum daha…