kını bile şikayetçi kılıcın!!
gına geldi artık bıçaklanmaktan….
çocuk; ben,yani
aşkın duvarlarında çatlak bir sıva gibi duran…
fırtına,tipi takip etti bizi,bebeği yerine mermileri emzirir oldu anneler..
ben,yani başım önümde sulanmayı bekleyen kuru bir çiçek gibi duran…
umut yerine ağlamayı devşirir olduk,
günü geçmiş bir takvim sayfası gibi yırtılmayı bekleyen…
sevgimizi gömüp buzul dağların eteğine güneşi sanrılarımızla tutuklar olduk..
ben,yani babamın arka bahçede kestiği saçlarımı avucumda biriktiren..
nasıl buruştuysa ellerim nasıl terlediyse avuçlarım
ve geleceğimin yalnızlığını şimdiki bomba seslerine bırakılan o kuş sesleri ,NASIL SUSTUYSA!!!
üflesen sönecek saman alevi bozması sevinçler
nasıl dolaştıysa vücudumuzun en kayıp organlarında…
babamın gurbetten lastik saat getirdiği yıllardı..
sizin sözleriniz akşamüstü dinlenen arabesk şarkılara benzerdi.
hatırlayın, ‘tamircıragı’ şarkısında birlikte ağlayışlarımızı
ve birlikte lanetlerken kapitalizmi…
ve kayboluşumuzu
bayram öncesi üzerimize giydirilen iki büyük beden kıyafetleri…
biz umudu umutsuzluğu da iyi biliyorduk…
bize hep acıdılar,tokat da attılar yüzümüzün en kalabalık yerlerine….
bunlara adam akıllı üzülürdük.
şimdi bunlara üzülemeyecek kadar alışır olduk…..
ben, yani toplayıp çocukluğunu hiç olmadık bir sabah treni eşliğinde yaşadığı şehirden apar topar kaçan…
birbirlerine omuz vermiş insanların,yaramıza merhem olan insanları unuttuk ilkin,
bizdeki buruşuk tozlanmış fotoğraflarından
biz sonradan uçaklar yaptık..
sorguluyor şimdilerde tarih ve pek umutla bakamadığımız geleceğimiz..
vefasızlığımızı,faili meçhul suçlarımızı..
ve gözyaşı kanallarımız tıkanıyor,
geçmiş bırakmıyor ardınsıra peşimizi….
BEN YANİ….
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Fatih ÖZTÜRK) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
