Ağlıyor bir karınca
Hıçkırıkları duyuluyor en uzak kentlerden
Gözyaşını denizler siliyor
Sanki kendine hayrı varmış gibi
Çiçekler o kadar telaşlı ki
Geliyorlar koşa koşa
Bilerek her adımda yaprak döktüklerini
Bir güvercin kabul ediyor taziyeleri
Yere düşen her gözyaşı için
Tavşanlar uçmayı öğrenmişler
Böcekler yüzmeyi
Haber götürüyorlar duymayanlara
İnsan hariç
Ve ben yine insanlığımdan utanıyorum
Bu kaçıncı hıçkırıklara yenilişimdi
Ne gelen var ne giden…
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Serkan Tonbul) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
