Dertlerimi toplasam
Yığsam yalnızlığımın üstüne
Rakip çıkar Everest’e
Sen hala ‘üzdün beni’ de
Ben ağzımı açamazken beni harap edenlere
Gecenin ağırlığını hissederim omuzlarımda
En aşağı 10 ton, bilirim.
Gündüzün hafifliğini de ruhumda taşırım
Tümünü toplasan 7 gram, bilirim.
Hayat bu
Arayış, avunuş, bulamayış, ağlayış
Bu gece karar verdim
Siyahın tonlarına gözlerinin karasını da eklemeye
Soğukluğun derecelerine bakışlarını da eklemeye
Göğün katmanlarına uzaklığını da eklemeye
Uzayın boşluğuna kalbini de eklemeye
Kararım kesin.
Aşıklar kördür, ruhum
Anlamayız laftan, acımasızım
Uçurumdan atlarız, belki uçarız ümidi ile
Denizlere koşarız, belki yürüyebiliriz diye
Dağlara zıplarız, belki kendimizi zirvede buluveririz diye
Sağıra piyano çalarız, belki dans eder diye
Âmâ’ya resim çizeriz, inceler eleştirir diye
İnsanları severiz, belki birgün hakkıyla karşılık verirler diye
Aşıklar kördür, acım
Aşıklar kördür
Kollarımdan tutup kal deme bana
Kabimden tutamadıysan daha
Beni aldattın bari kendini aldatma
Ben ilk değilim bunu sakın unutma
Son da olmayacağım gün gibi ortada
Ben bile seni bu kadar iyi tanıdıysam
Senin kendini çoktan bilmen gerek
Seçtiğin yolda koşarak gitmenin,
Bilmediğin yolda yürümekten emniyetli olduğunun
Çoktan farkında olman gerek.
Özlemler ya sonsuza dek sürer
Ya da biri onları yok eder
Sen kendi özlemini yok edeceksin çünkü
Ben gelerek o özlemi yok edemem
Ya da bir ihtimal daha mevcut
O özlem seni yok edecek
Söylesene şimdi can
Daha ne kadar yara alacaksın
Bitmedi mi daha alacak yaran
Hep böyle kanayacak mısın?
Kedi değilim senden 9 tane yok bende
Sence de bu acı fazla değil mi 1 tanesine?
Saçlarım uçuşur kirpiklerinin rüzgarından
Gözlerim kamaşır sözlerinin ışığından
Nefesim kesilir bir bakışından
Sözlerim boğazıma dizilir bir susuşundan
Git bile diyemem gecenin karanlığında
Kal hiç diyemem hecenin ağırlığında
Ay ışığının altında sadece susabilirim
Söyleyemem ama sen anla
Ben sensiz ölebilirim
Çırpınıyorum derinliklerinde dertlerin
Ama artık korkmuyorum
Ve can simidi -yani seni- istemiyorum
Çünkü yüzmeyi biliyorum.
Ya sen Tutsağım?
Ne zaman kurtulacaksın parmaklıklardan?
Ya da ben miyim asıl parmaklıklar ardında olan?
Bunu anlamak zor, bilirsiniz
Şimdi bir şiir uyandırabilir beni uykumdan
Veya bir kitap fikri kaldırabilir yataktan
Ama bundan böyle sen yapamazsın.
Artık senin için kılımı bile kıpırdatmam.
Ee Tutsağım, hayat nasıl?
Buldun mu yeni birini mesut musun?
Hayatta her şey mümkün bilirsin
Ben seninle olabildiysem,
Hiçbir şeyden ümidi kesmemelisin.
Zira doğu batı idik seninle
Tuttuk bir olmaya kalktık
Aşkın gözü kördü çünkü okudun az evvel
Bir olamadık haliyle
Anca yan yana diz dize
Omuz omuza olsaydı belki olurdu
Bak yine belki diyorum çünkü olmayacaktı biliyorum
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Beyza ÖZDEMİR) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur
