Ölüm dahi sıradanlaşıyor:
Bir anne bile ara ara unutuyor,
Çocuğunun nefes almadığını.
Uyuyor,
Gülüyor…
Ölüm dahi sıradanlaşıyor:
Bir sevgili bile yüreğini sevgilisiyle gömemiyor,
Gözlerini bile gün geçtikçe anımsamaz oluyor…
Ölüm dahi sıradanlaşıyor!
Ve insan en çok da bunun için kendisine öfkeleniyor…
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Sevda ÇELİK) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
