Son Dem… Boz Yalnızlık…

kilitli taşlar
kaldırım boyu yalnızlığa inat sımsıkı
iğde ağacı gücü yettiğince dört duvara boz güneş
pencereye uzanan kar taneleri, frekans başına düşen onluk gurbet türküsü gibi
tek başına konuşan bu yoksun mevsimin çığlığı
sükuneti yaran demir kapıya yaslanmış çelikten bozma ağır ses
bağırlarda yankılanan evlat kokusu… ”şubat”
iki büklüm diz çökmüş ruhundaki aydınlık, gece kadar kör
ayağını uzattığın saat hüviyetini yitirmiş
aslı her şeyin kendinden daha büyük
tüm köşe başları hınca hınç dolu
biz kokanlar bizden hep uzak