Ben karanlıkların insanıyım,
Sorsan, ışığın meraklısı,
Girsen kalbime, onun en uzağındayım.
Benliğim piri olmaya yakın sessizliğin,
Epey yol kat etti, tahmin edersin.
Dün gibi aklımda kalfa olduğu günler,
Acılar çabukça yol kat eder, bilirsin.
Hatıra defterlerine akan kanları temizlemek için,
Düşünceden kaçıp kalbe sığınmak mı gerek?
En bitirici harp midir insana, yaşamak?
Ve gerekli midir?
Gülmek için bir ruhu öldürmek,
Banknot için kurşuna dizmek?
Sorarken sorularımı, hülyalara dalarım, bilirsin.
Kaçarak kömürün karasından,
Akşamlara sığınmak avutur beni.
Af dileyen duvarlar hayal etmek,
Nefesimi kesen gerçeklere varmak, son noktam.
Korkakça adım attım gemisine umutsuzluğun,
Akıl kaçırtan sahte bakışlardı gördüğüm,
An be an yaklaşan ölümümü anlatan,
Nizamsız satırlarla doludur günlüğüm, bilirsin.
Yalnız savaşan kalp ıssızlıklara gömülmüş.
Ey yolumun geçtiği tarlada biten gül, benimle misin?
…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Gökçe Asena SAM) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
