İnsan sustuğu zamanlarda ne kadar da konuşkandır diyordu bir şiirin bilmem kaçıncı mısrası. Hem suskunum hem de zihnim oyun oynuyor bana. Negatif çöplük olan şu zihnimde, şimdi bir şiirin adını bile arayıp bulamıyorum. Nice şeyler unuttum bunlar gibi. Nice şeyler unuttunuz benim gibi..
İlk düşleriniz, ilk sevinçleriniz, okuduğunuz sekizinci şiir, ömrünüzün 21. yılının en derin acısı, birine armağan ettiğiniz şarkının adı, ilk hatanızın ikinciyle aynı olmayışı, kendinize ikinci kez aynı konuda kızışınız ve yine aynı hatayı tekrarlamanız. Çok içten mutlu olduğunuz anlar, kendi paranızla aldığınız 13. kitabınız, kaçıncı aynı hayal kırıklığınız. Bunlar ve bunlar gibileri…
İyi ve kötü günler görmüşüzdür. Yine göreceğiz. Dünyanın düzeni böyle. Bir iyi, birkaç kötü.
Dayanılmaz şeyler de olacak belki çoğu. Dayanabildiğimizi farkettiğimizde anlayacağız öyle olmadığını.
Karanlıkta bile gülümseyeceğiz. Çünkü huyumuz böyle. Çünkü başka türlü altından kalkamayız. Bugün burda bir acıya birlikte ağlarız yarın herkes kendi mutluluğuna imzasını atar. Renkleri farklı farklı olsa da çocuklar balonları sever. Büyükler ne kadar büyük olsa da içlerinde hep bir çocuk saklar. İşte belki de budur bizi kurtaracak olan güç. Çocukluk kırgınlıkları unutulmazmış. Bu yüzden bir yanımız her yıl büyürken azar azar, bir yanımız inatla çocuk kalır. Unuttuğumuz düşleri, umutları, mutlulukları besler sessizce. Ve ne zaman yorulup düşsek usulca yanımıza yaklaşıp cebimize yeni umutlar bırakarak uzaklaşır yanımızdan. Ne zaman yorulduğunuzu hissederseniz sol yanınızı yoklayın, çocuklar sizin için umuda dair bir şeyler bırakmış olmalılar..
…
Bu yazının telif hakkı şairin (Mavroliva) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
