Hisce…

Hasretinin kapıları açıldı gene,
Akın akın geliyor üstüme.
Akıp gidiyor yine benden öylece bir şeyler..
Belki zaman, belki de zamansızlık..
Akreple yelkovanı,
Takip etmekte kar etmiyor artık..
Can yakmaya başladı bu hasret,
Bu lanet olası ayrılık.
Hasret yakıyor bizi..
Bak bunda bile biziz,
Çünkü biz çok büyük bir iziz..
Biz ile kesilseydi bileğim,
Belki de kan kaybından bile ölmezdim,
Şimdi ise yar,
Kaybından ötürü güçsüz düştüm..
Ölüyorum.
Ölüyorum..
Yavaş yavaş,
sessiz sessiz,
ve de sensiz..
Gökte ki yıldızlar,
Nasıl intihar etmek için bir bir,
Yer yüzünün gözlerine,
Bırakırsa öylece kendini,
Bende bir intihar şekli olarak,
Artık şu aciz bedenimi,
Hasretinin kollarına bıraksam,
Bana da iyi gelir mi ?

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Halil İbrahim Sarı) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

0 votes
Bu yazı Halil İbrahim Sarı, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.