Sosyal medyada zaman öldürmek bazen kazançla sonlanabiliyor.
Fakat benim bahsedeceğim kazancın karşılığı maddi değil…
Biz insanoğlu yaradılış mizacı olarak duyguları içinde hakkıyla yaşayabiliyorken; dile getirmede maalesef o kadar başarılı olamıyoruz.
Misal buyuralım…
Yani Neşet ERTAŞ kadar hissederken Neşet ERTAŞ gibi dile gelemiyoruz. Ama Türkülerini dinlerken Bozkırın Tezenesi içimdekini noktasına, virgülüne kadar yazmış diyebiliyoruz.
Bu bağlamda uzaklık kavramını yok eden teknolojinin sosyal medya üzerinden bir nimeti de global benzerlikleri önümüze sunması…
Yani parmak hareketleriyle kendi dünyan ile bütünleşebilecek tüm benzer içerikleri adamlar sana gümüş tepside sunar hale geldi.
Elbette bu ulaşım kolaylığı yanında bazı sıkıntılar da getirebiliyor.
Anonim eserler bir anda sahipli oluyor.
Veya yüzlerce yıllık bir şiirin ezbere bilen mısrasının altında başka bir ismi görebiliyorsun…
Bunlar işin biraz can sıkıcı kısmı da olsa birkaç saat önce yaşadığım tanışıklığa tanıklık etmekte elbette mümkün oluyor.
Gardaş Azerbaycan’dan Şair Zalımhan Yakup’un enfes şiiriyle benim rasgelişim gibi…
Çölde çiçek oldum, çimende nakış,
Şimşekte od oldum, bulutta yağış.
Sihirli bir göz gördüm, nurlu bir bakış,
Çevrildim çeşmeye, karışdım çaya,
Seni sevmek için geldim dünyaya.
Söze mahal kalmadı sanırım.
Böyle denk gelişlere can kurban.
Selametle…
Ahmet KİRAZ
