Yorulmam dediğim yorgunluğumdun
Esintin fırtınamdı bir zamanlar
Her solukta yamacına koştum
Beklemeyi dert etmedim hiçbir lahza
Acaban ile mutlu oldum
Günlerce güneşi vedaladım
Bilmem kaç kez dolunayı söndürdüm gözlerimle
Ama bir gün, bir gün geldi ki
Sen fırtına kopardın
Ben esintin kadar oralı olmadım
Alışmıştım yokluğunu çağırmaya
Dalına kuş konmayan ağaç
Bahar doğunca da hüznü yaşar hesabı
Ben ummak neydi unutmuşum onca zaman
Yokluğuna alıştırdığın varlığın, zahirine artık tesirsiz…
Ahmet KİRAZ
