Kasımda dökülen yorgun yapraklar gibi, yorgunum Behre.
Tel örgüler var mevsimde.
Acılara meydan okuyamıyorum.
Bir bebeğin ana sütünden kesilmesi gibi masum bir hırçınlık bıraktılar bende.
Yalnızken içilen kahvenin dumanından fazla, sol yanımdaki sızı.
Yazık, şiir defterim hüzün dolu
Bilmezler Behre!
Soruların arkası kesilsin diye bir gülücük bıraktım çehremde.
Nedenlerin, nasılların… önüne bir çengel olsun diye.
Nereden başladığından çok nereden kırıldığındır hayat.
Mevsim bu ya: Kasım kopardı yaprak gibi umutlardan parça parça…
Bu mevsim benden ayırırsa umutları,
Elvedaların heybesinde yer açarım.
Zaman, kopartsa da umudun yapraklarını,
Can suyuna aldanıp toprağa kızarım.
Aşikar YAPICIER
