Gemiler salına salına geçiyor bak
Güvertede hafif bir rüzgar
Uçuşan etekler, şallar…
Göç mevsimi rengi
Ufuktaki çizgi
Sarı, ateş rengi, biraz kurşuni
Kuşlar geçiyor bulutlarda kanat izleri
Gökyüzünde sanki bir veda hali
Ahh kuşlar
Baharı alıp sanki gidecekler…
İstanbul’da yalnız, nazlı bir sonbahar
Yapraklar hasret kokuyor artık
Yollar hep sılaya çıkıyor
Deniz yırtılıyor, soğuk mavi sular kıyılara vuruyor
Hicran yüklü düşlerim yine üşüyor
Ahh kuşlar, Ahh beyaz martılar, solgun yapraklar…
İstanbul sizinle ağlıyor
Hepsi, ama hepsi üşüyor
Yaz sıcağı gülüşler artık yok
Kuşlar, martılar hep üşüyor
Yağmur bulutu gözlerin yağıyor
sonra, inceden inceye yüreğime
Düşlerim üşüyor
Avutamıyorum, sözüm geçmiyor hüzünlerime
İçimde asi bir fırtına
Deli mavi bakışlar değiyor gözlerime
İstanbul yedi tepe, esiyor estiriyor
Yine bir hasrete ağlıyor
Ahh ahh be güzelim
Yapraklar dökülüyor, kuşlar üşüyor
Ben hep üşüyorum..
Sanki sanki ben sana hep Eylül’üm
Funda Emre
