Çalakalem sevdaların kıyısında bir dalgaydım,
Hüznün gölgesinde,
Vuslatın telvesinde demlenip,
Harcadım bad-ı heva günlerimi zamanın koynunda.
Koyu kar bir tipinin körlüğünde güneştim,
Umudun yüreğinde,
Sessizliğin çığlığında içlenip,
Saydım sabırla geçmesi gereken geceleri baharın en sonunda.
Buyrukların en ulusuna itaat etmiştim,
Dinginliğin nirvanasında,
Mutluluğun heybesinde hislenip,
Yolladım ruhumun sicimlerini arş-ı alaya sabahın neharında.
Uzak yağmurlara haber götüren yellerde bir dirhemdim,
Bulutların kucağında,
Sevginin özlenmişliğinde dertlenip,
Eridim yollarına baka baka,
Piştim evrenin en kaynar sularında.
Piştim de öyle geldim dergahına,
Şimdi tek türkü sensin,
içimdeki senin kusursuz imkansızlığına söylenen.
Hem de hiç durmadan,
Herkes tarafından bilinen…
SEZAİ ORUK
