Acının hazzına varınca
Sükûnetin tadı ile tatlanınca
Kâfi gelince seda
Kıyısına vurmaz oldu içim
Ruhum kalem ile meşk terk eyledikçe
Kağıt çehresi gözlerinin karasına büründükçe
İçim yalan yâr ile doldukça
Kıyısına vurmaz oldu içim
Derde hayr ile hamd edince
Taştık zaman dil zikr eyledikçe
Derece-i lüzûm az gelince
Kıyısına vurmaz oldu içim
Kalb mescûdiyet sahibini görünce
Gönül cihan kekreliğini alınca
Kalbi kırana doyunca
Abdal oldu içim
Ders-i terbiye kapımı çalınca
Cilve-i kudret-i râbbaniye tebessümü ile
Mühezzep makamına varmak için
Hüsn-ü terbiyeye vardı içim
Kalemi Allah hatrı ile sevince
Kağıdı pîr-ü pâk nuru ile seyr edince
İçim hakikât yâr hak ile buluşunca
Kıyısına vurdu içim
Ayşem İrem CAMCI
