Kale…

Gecelerin kör karanlığını yırtıyorum yine sessiz haykırışlarla

Seni beklemeyi bırakmak bile ne kadar zormuş

Umutsuzluk yakıyor içimi, boğazım kupkuru oldu

Gelmeyeceğini bilmek, öylece çekip gideceğini düşlemek

Beni sevmeyeceğini bilmek,

Satırlarım karışıyor gözyaşlarıma

Sen giriyorsun düşlerime, kaçamıyorum artık senden

Özlediğimi bilmek, hissetmek

Sensizlik yumru gibi boğazımda

Nefes almak bile zor artık, yalnız kalamayacak kadar düşkünüm sana

Maske takmak sen yanımdan geçerken,

Umursamamaya çalışıyormuş gibi davranmak

Ah ne zormuş bir bilsen!

Çok sessiz kaldın yanımda, artık sen de gittin yanımdan

Sessiz bir umudun vardı eskilerde şu yüreğimde

Şimdilerde umudun bile uğramıyor ruhuma

Sen yoksun artık…

Gelmeyeceksin biliyorum, sevmeyeceksin beni

Satırlarım karışıyor gözyaşlarıma,

Buralarda kaldı umudun artık sadece

Terk etmeye son bir adım, son kale

Sen buradasın artık sadece

Ne ruhumda, ne yüreğimde

Sensizken artık umudum bile

Bir tek satırlarımda kaldın benim için

En savunmasız olduğum yerdesin

O yüzden acıt acıtabildiğin en derinden

Ne kadar beni yıkabilirsen,

Yalnızlığın çanları altında

Sevemediğin kadar terk et beni

Gözyaşlarımın sildiği satırlarımdan….

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Merve Başardı) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

0 votes
Bu yazı Merve BAŞARDI, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.